روان تحلیل / مطالب / روانشناسی تحلیلی یونگ / تحلیل گر یونگی

اریک نویمان

1398/11/11

چکیده
نویمان که تحت تأثیر فروید و از آن بیشتر یونگ بود، در رشته فلسفه و روانشناسی در دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۷ دکترای فلسفه خود را گرفت.او در رشته پزشکی، در دانشگاه فردریش ویلهلم برلین، در سال ۱۹۳۳، ادامه تحصیل داد. به دلیل قوانین نژاد پرستانه او نتوانست دوره انترنی خود را بگذراند و بعدها، پیش از مرگش، مدرک پزشکی خود را گرفت. نویمان در زمینه روانشناسی تکاملی و روانشناسی خودآگاه و خلاقیت نقش به سزایی داشته است. او یک دیدگاه نظری و فلسفی نسبت به تحلیل داشت که برخلاف دیدگاه بالینی در انگلستان و آمریکا بود.


اریک نیومان ولیعهد کارل یونگ





نوشته، ترجمه و گرد آوری : نجمه عشقی
(دانش آموخته دوره تربیت مدرس و تحلیلگر یونگی در روان تحلیل) 
 
 

اریک نویمان Erich Neumann (۲۳ ژانویه ۱۹۰۵_ ۵ نوامبر ۱۹۶۰)، روانشناس، فیلسوف، پزشک، نویسنده و دانشجوی یونگ بود. او در یک خانواده متمول یهودی در برلین متولد شد که روشنفکر بودند و دغدغه آنها، هنر، فرهنگ و یهودیت بود. آن‌ها به موسی ایمان داشتند اما از غل و زنجیر سنتهای دینی رها بودند.
 
 نویمان که تحت تأثیر فروید و از آن بیشتر یونگ بود، در رشته فلسفه و روانشناسی در دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۷ دکترای فلسفه خود را گرفت.او در رشته پزشکی، در دانشگاه فردریش ویلهلم برلین، در سال ۱۹۳۳، ادامه تحصیل داد. به دلیل قوانین نژاد پرستانه او نتوانست دوره انترنی خود را بگذراند و بعدها، پیش از مرگش، مدرک پزشکی خود را گرفت. نویمان در زمینه روانشناسی تکاملی و روانشناسی خودآگاه و خلاقیت نقش به سزایی داشته است. او یک دیدگاه نظری و فلسفی نسبت به تحلیل داشت که برخلاف دیدگاه بالینی در انگلستان و آمریکا بود.
 
یونگ و نویمان اولین بار در سال ۱۹۳۳ در سمیناری که یونگ رهبری آن را به عهده داشت، یکدیگر را ملاقات کردند. در آن زمان یونگ روانشناسی مشهور و ۵۷ ساله بود و نویمان، ۲۸ ساله و تحت آموزش بود. این دو، مکاتباتشان را به شکلی جدی تا سال ۱۹۶۰ در زمان مرگ نویمان، ادامه دادند. کتاب روانشناسی تحلیلی در تبعید، کتابی است که به شرح مکاتبات یونگ و نویمان و پیشرفتهای روانشناسی تحلیلی یونگ از سال ۱۹۳۰ به بعد می‌پردازد. در این نامه‌ها از عقاید سیاسی یونگ درباره آلمان نازی، عقاید ضد سامی، تئوری روانشناسی فاشیسم و درک او از عرفان و روانشناسی یهودی، نیز پرده برداشته می‌شود. این کتاب اهمیت نویمان به عنوان یک روانشناس پیشتاز را آشکار می‌سازد و تصویری شگرف از اثر روانی مهاجرت روی روشنفکران یهودی که ساکن فلسطین شدند و مکتب خود را خلق کردند، نشان می‌دهد.
 
 
 
 
از نویمان به عنوان مستعدترین شاگرد یونگ یاد می‌شود که جزو معدود همکاران و متناظر با اوست و توان به چالش کشیدن یونگ را در سطح ذهنی و شخصی داشته است. شاگردان نویمان در سراسر دنیا، او را تاج سر یونگ می‌دانستند، به این معنا که انگار از پادشاه نیز پیشی گرفته است. در سال ۱۹۳۴ نویمان، مدتی در زوریخ و در کنار یونگ به کار کردن روی روانشناسی تحلیلی پرداخت و سپس در تابستان، به خانواده‌اش در تل آویو پیوست. یونگ مخالف بازگشت نویمان از زوریخ به فلسطین بود.
 
 
انگیزه رفتن نویمان به تل آویو، بنا کردن فرهنگی جدید در فلسطین اشغالی بود. او باور داشت یهودیان موجب تجزیه و تخمیر فرهنگها هستند و می‌بایست خودشان، فرهنگ و تمدنشان غنی سازی کنند. نویمان در این باره مکاتبات پرشوری با یونگ داشت. یونگ در این باره کمک خاصی به نویمان نکرد اما او را تشویق می‌کرد و موافق بود که برگشت یهودیان به سمت فرهنگ خودشان، ایده‌ای مثبت است. جدا شدن از اروپا در سالهای جنگ جهانی دوم، به دلیل نبود خدمات پستی و انزوای فکری، دوره‌ای از شکوفایی خلاق را برای نویمان ایجاد کرد که او دو اثر مهم خود را نوشت: "روانشناسی عمقی و اخلاق جدید" و "اصول و تاریخ خودآگاه".
 
 
 
 
 
نویمان در کتاب "روانشناسی عمقی"، در واکنش به هولوکاست، ایده‌ای انقلابی را مطرح  می‌کند: اخلاقیات در یهودیان و مسیحیان، شر را سرکوب می‌کند و منجر به نازیسم می‌شود.  (شر و شیطان را باید پذیرفت (سایه)). نویمان این کتاب را برای یونگ می‌فرستد و نظر بسیار مثبتی از او دریافت می‌کند. بزرگان روانشناسی تحلیلی فلسطین اشغالی پس از نویمان، اذعان می‌دارند که این کتاب اولین و مهمترین کتابی است که تا به حال در مورد روانشناسی سیاسی نوشته شده است.
 
آن‌ها معتقدند نویمان، بیقراری جامعه غربی و نیاز برای یک مرهم را کاملاً درک و حس می‌کرده است. یونگ در پاسخ به فرستادن کتاب اصول و تاریخ خودآگاه، و درخواست نویمان برای نوشتن مقدمه، گفت: نویمان جستجو را از جایی شروع کرده است که من آن را رها کردم و بدین گونه از نویمان به عنوان میراث فکری خویش یاد کرد. اریش نویمان در بیشتر زندگیش یا در خانه مشغول به کار بود و یا به کشورهای دیگر مانند انگلیس، فرانسه و هلند سفر می‌کرد و در آنها درس هم می‌داد. نویمان عضو انجمن  بین المللی روانشناسی تحلیلی و رئیس انجمن روانشناسان تحلیلی فلسطین اشغالی نیز بود.
 
 
 
 
او به یونگ می‌نویسد گذران معیشتی در تل آویو برای او سخت بوده چرا که به حد کافی مراجع نداشته و مجبور بوده کلاسهای درسش را در خانه دایر کند. مکاتبات نویمان و یونگ پس از جنگ هم ادامه پیدا کرد و آنها حداقل سالی یک بار یکدیگر را ملاقات می‌کردند. نویمان هر سال تا پایان زندگی‌اش در ایرانوس به عنوان سخنران شرکت کرد و این باعث شهرت جهانی او شد.
 
بزرگ‌ترین چالش رابطه یونگ و نویمان در ضدیت ستیزی یا Anti Semitism بوده است.یونگ با طرفداری از جریان ملیت گرایی، هیتلر را تأیید می‌کرد. با اینکه نویمان با یونگ مخالف بود، اما این جنبه از شخصیت یونگ را به عنوان سایه او پذیرفته بود. فرزند نویمان در این باره نقل می‌کند که نویمان به یونگ به عنوان یک الگوی پدر نگاه می‌کرده است و معتقد بوده یونگ تنها نقطه اتصال او با اروپایی است که از آن قطع امید کرده است.
 
نویمان یازده کتاب و ده‌ها مقاله نوشت و تالیفاتی در مورد آثار هنری مور، موتزارت و داوینچی داشت. اریک نویمان نوشته‌هایی در مورد کافکا و افسانه‌های حسیدیک یهودی نیز داشت که از خانواده‌اش خواست که محفوظ بمانند و هرگز چاپ نشوند. اریش نویمان، اشعاری هم سروده و یک رمان به نام "آغاز" نیز نوشته است. او در سال ۱۹۳۲ مطالعهٔ بسیار مهمی در مورد کارهای کافکا در زمانی انجام داد که کافکا چهره‌ای ناشناس در ادبیات جهان بود.
 
  
 
 
Amor and Psyce کتابی است که نویمان در آن افسانه عشق یک پرنسس فانی به نام سایکی نسبت به پسر آفرودیت، آمور (اروس) را از دیدگاه اسطوره‌ای و روحانی، بررسی می‌کند. این کتاب در مورد پروسه عشق زنانه است. اریک نویمان در کتاب مادر کبیر، این کهن الگو را به عنوان یکی از تصاویر نخستین از روان انسان مورد بررسی قرار می‌دهد. او به ترسیم آیین، اساطیر، هنر و تاریخچه رؤیاها و خیالات می‌پردازد تا چگونگی آشکار شدن این کهن الگو را از ما قبل تاریخ در بسیاری از فرهنگ‌ها و دوره‌ها بیان کند. نویمان نشان می‌دهد که چگونه زن به عنوان الهه، هیولا، دروازه، ستون، درخت، ماه، خورشید، کشتی و هر حیوانی از مارها تا پرندگان تجلی پیدا کرده است.
 
نویمان تجربه جهانی مادر را هم موجب رشد و هم ترسناک تشخیص می‌دهد، تجربه‌ای که  ریشه در رابطه دیالکتیکی خود آگاهی در حال رشد (نماد کودک)، با ناخودآگاه و ناشناخته، که نماد مادر کبیر است، دارد.  در کتاب ترس از زنانگی، نویمان توصیه به "فرهنگ درمانی" می‌کند و تصور می‌کند این کار انکار اساسی ما را در مورد روانشناسی مردانه و زنانه جامهٔ جدیدی می‌پوشاند. او به دنبال یک "شفای اجتماعی" برای خودآگاهی مادرسالارانه است که بتواند پلی میان زنانگی و خلاقیت ایجاد کند.
 
نویمان در مقالات این کتاب درباره مراحل رشد روانشناسی زن، ماه و خودآگاهی مادرسالارانه، اپرای فلوت سحرآمیز موتزارت، معنای آرکتایپ زمین در عصر مدرن و ترس از زنانگی صحبت می‌کند. نویمان در دنیای خارق العاده موتزارت، چالش بین دنیای مادرسالارانه و پدرسالارانه را می‌بیند. او می‌گوید: بسط چنین تلفیقی از زنانگی و مردانگی در واقعیت روانی فردی و جمعی، یکی از اساسی‌ترین وظایف آیندهٔ جامعه و افراد است.




نظرات 
    برای ثبت نظر باید عضو باشید. اینجا ثبت نام کنید یا اگر عضو هستید وارد سامانه شوید.